هدف تحقیق حاضر برآورد پارامترهای ژنتیکی و فنوتیپی وزن تخم مرغ، وزن زرده و ترکیب اسیدهای چرب آن در یک گله مرغ مولد گوشتی بود. در ابتدا از تعداد 110 مرغ با شجره معلوم در سن 32 هفتگی تعداد دو عدد تخم مرغ جمع آوری و به آزمایشگاه منتقل شد. پس از تعیین وزن تخم مرغ و وزن زرده، اسیدهای چرب زرده تعیین شد. برای تعیین نوع و مقدار اسیدهای چرب از دستگاه کروماتوگراف گازی استفاده گردید. مولفه های واریانس و کوواریانس ژنتیکی افزایشی، باقیمانده و فنوتیپی و پارامترهای حاصل از آنها بر اساس تجزیه و تحلیل چند متغیره با استفاده از نرم افزار DFREML برآورد شد. وراثت پذیری وزن تخم مرغ و وزن زرده به ترتیب 0.23 و 0.29 برآورد شد. وراثت پذیری مقدار اسیدهای چرب دامنه ای از 0.48 برای اسید پالمیتولئیک تا 0.69 برای اسید استئاریک داشت. همبستگی ژنتیکی افزایشی وزن زرده با مقدار اسید پالمیتولییک تا 0.69 برای اسید استئاریک داشت. همبستگی ژنتیکی افزایشی وزن زرده با مقدار اسید پالمتیک، پالمیتولئیک، استئاریک، اولئیک و لینولئیک به ترتیب 0.64، 0.30، 0.49، 0.71 و 0.02 بود. دامنه همبستگی ژنتیکی اسیدهای چرب از 0.44 (بین اسید پالمیتولئیک و استئاریک) تا 0.96 (بین اسید استئاریک و اولئیک) بود. این برآوردها برای همبستگی فنوتیپی از 0.51 (بین اسید پالمیتولئیک با اسید استئاریک و لینولئیک) تا 0.94 (بین اسید استئاریک و اولئیک) بود. برآورد بالا برای مقادیر وراثت پذیری اسیدهای چرب تخم مرغ نشان می دهد می توان از طریق انتخاب در آنها بهبود ایجاد کرد. همچنین بستگی ژنتیکی افزایشی مثبت و زیاد بین وزن زرده و مقدار اسیدهای چرب نشان می دهد که انتخاب در جهت افزایش وزن زرده منجر به افزایش مقدار اسیدهای چرب نیز خواهد شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف از این پژوهش بررسی تأثیر پرکاری درازمدت غده ی تیروئید بر وزن بدن و تولید تخم مرغ بود. همچنین ارتباط بین پرکاری تیروئید و برخی فراسنجه های تولید مثلی بررسی شد. در این آزمایش 70 قطعه مرغ مادر گوشتی سویه ی کاب 500 در سن 47 هفتگی به شیوه ی تصادفی به دو گروه تیمار (پنج تکرار شامل هفت پرنده) تقسیم شدند. تیروکسین به مدت صد روز متوالی به شیوه ی دهانی به گروه پرکار تجویز شد (3/0 میلی گرم به ازای هر پرنده در روز)، وزن بدن و تولید تخم مرغ به شیوه ی هفتگی محاسبه شدند. تأثیر پرکاری تیروئید بر غلظت پلاسمایی T4معنی دار بود؛ اما غلظت T3تحت تأثیر قرار نگرفت. نتایج نشان دادند، هورمون های تیروئیدی تأثیر کاهشی قابل توجهی بر وزن بدن داشتند. هورمون های تیروئیدی بر تولید تخم مرغ تأثیر نداشتند، اما اثر برهمکنش تیمار و زمان (هفته) بر تولید تخم مرغ معنی دار بود. وزن تخمدان و اویداکت بین مرغ های گروه شاهد و پرکار تفاوت نداشتند. تجویز تیروکسین به مرغ های مادر سبب کاهش قطر فولیکول های F1شد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید. لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در دامپروری، ارزیابی صحیح ژنتیکی صفات تولیدی با پیش فرض اولیه وجود همگنی در واریانس باقیمانده صورت می پذیرد، در صورتیکه همگنی واریانس باقیمانده با وجود عواملی همچون سطوح مختلف تولید و اخذ داده در زمان ها و شرایط محیطی مختلف بعید به نظر می رسد. هدف از پژوهش حاضر بررسی ژنتیکی واریانس باقیمانده صفات وزن تخم مرغ و سن بلوغ جنسی مرغان بومی آذربایجان بود. مجموعه داده ها شامل 8283 رکورد وزن تخم مرغ (EW) و 6608 رکورد سن بلوغ جنسی (ASM) مربوط به 9 نسل از مرکز پرورش و اصلاح نژاد مرغ بومی آذربایجان غربی بود. به منظور بررسی تنوع ژنتیکی واریانس باقیمانده از نرم افزار های خانواده BLUPF90 استفاده شد. وراثت پذیری صفات EW و ASM در مدل تک صفتی به ترتیب برابر با 288/0 (022/0±) و 355/0 (127/0±) برآورد گردید. وراثت پذیری واریانس باقیمانده این صفات به ترتیب برابر با 00484/0 (004/0±) و 00005/0 (002/0±) برآورد گردید که نشان دهنده احتمال پایین پیشرفت ژنتیکی این صفات با اعمال انتخاب مستقیم ژنتیکی است. مقادیر همبستگی های ژنتیکی بین صفات و واریانس باقیمانده آن ها به ترتیب برابر با 154/0- و 076/0- برآورد شد که حاکی از آن است با انتخاب ژنتیکی برای ارتقا صفت EW، ارزش ژنتیکی برای یکنواختی آن ها بهبود پیدا خواهد کرد ولی در صورت کاهش صفت ASM، نتایج مورد انتظار مطلوب نخواهد بود. به عنوان نتیجه گیری نهایی برای برآورد دقیق ارزش اصلاحی و رتبه بندی بر اساس صفات تولیدی در طیور توجه ویژه به ناهمگنی واریانس و اعمال تصحیحات لازم اجتناب ناپذیر می باشد.

به منظور بررسی تاثیراستفاده از سطوح مختلف پروتئین خام جیره غذایی بر عملکرد و صفات کیفی تخم مرغ در مرغ های بومی استان خراسان، آزمایشی با استفاده از 300 قطعه مرغ بومی ایستگاه مرغ بومی در قالب طرح کاملا تصادفی با6 تیمار آزمایشی، 5 تکرار و 10 مرغ در هر تکرار از سن 26 الی 50 هفتگی اجرا شد. تیمارهای آزمایشی بر پایه ذرت، کنجاله سویا و گندم شامل سطوح مختلف پروتئین خام (17.5، 16، 14.5، 13، 11.5 و 10 درصد) بودند. سطوح سایر مواد مغذی از جمله انرژی تا حد ممکن همسان بود. نتایج این پژوهش نشان داد که درصد پروتئین خام جیره غذایی تاثیری بر وزن تخم مرغ ندارد و فقط در سطح 10 درصد باعث کاهش معنی دار (P<0.05) وزن تخم مرغ شد. پروتئین خام بردرصد تولید تخم مرغ اثر معنی دار نشان داد به نحوی که بالاترین درصد تولید، در جیره حاوی 16درصد پروتئین در کل دوره مشاهده گردید. در پایین ترین سطح پروتئین خام (10 درصد)، حدود 17 درصد کاهش درصد تولید مشاهده شد (P<0.05) که تفاوت در هفته های پایانی مشهودتر بود. کاهش میزان پروتئین خام منجر به کاهش معنی دار (P<0.05) مصرف خوراک در گروه های دریافت کننده 13، 11.5 و 10 درصد گردید. بهترین ضریب تبدیل غذایی در سطح 16 درصد پروتئین خام بدست آمد (P<0.05). تاثیر سطوح پروتئین خام بر اجزای داخلی تخم مرغ نشان داد که فقط در هفته 30 و 38، کاهش معنی دار (P<0.05) درصد وزنی پوسته در سطح 10 درصد پروتئین مشاهده شد و در سایر هفته ها تاثیری نداشت. به طور کلی نتایج این پژوهش نشان داد که میزان 16 درصد پروتئین خام باعث بهبود میزان تولید تخم مرغ و ضریب تبدیل غذایی در مرغ های بومی تخم گذار گردید و نسبت به سایر سطوح بکار رفته در این پژوهش، ایده آل تر می باشد، بویژه این تاثیرات در هفته های انتهایی تولید واضح تر می شود.

به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف اسیدآمینه متیونین بر عملکرد مرغان بومی استان خراسان، آزمایشی با استفاده از 300 قطعه مرغ بومی ایستگاه مرغ بومی خراسان در قالب طرح های کاملا تصادفی با6 تیمار آزمایشی، 5 تکرار و 10 مرغ در هر تکرار از سن 26 الی 52 هفتگی اجرا شد. 6 تیمار بدین شرح بود که تیمار اول (شاهد) اسیدآمینه متیونین را به میزان 0.22 درصد از جیره پایه دریافت نمود و در سایر تیمارها سطح اسید آمینه متیونین به میزان 0.1 درصد در هر تیمار و به ترتیب افزایش یافت به نحوی که مرغان شش سطح متفاوت متیونین (0.22، 0.32، 0.42، 0.52، 0.62 و 0.72 درصد) را دریافت نمودند.نتایج نشان داد که افزایش سطوح اسیدآمینه متیونین از 26 الی 52 هفتگی باعث افزایش وزن تخم مرغ های تولیدی گردید. اثر متیونین بر درصد تولید معنی دار بود اما میان گروه شاهد و گروههای دریافت کننده سطوح بالای مکمل متیونین تفاوتی مشاهده نشد. سطوح بالای متیونین منجر به کاهش مصرف خوراک در 26 الی 52 هفتگی شد. به لحاظ افزایش وزن تخم مرغهای تولیدی، ضریب تبدیل غذایی در گروههای دریافت کننده سطوح بالای متیونین (0.52، 0.62 و 0.72 درصد) با کاهش معنی دار در طول دوره مواجه گردید. سطوح اسیدآمینه متیونین بر درصد وزنی پوسته، سفیده، زرده و وزن مخصوص تخم مرغ های تولیدی اثر معنی داری نداشت. بطور کلی نتایج این بررسی نشان داد که سطوح افزایشی اسیدآمینه متیونین باعث افزایش وزن تخم مرغ تولیدی و بهبود ضریب تبدیل غذایی در مرغان بومی می شود و افزایش وزن تخم مرغ در سطح 0.62 درصد اسید آمینه متیونین در مرغان بومی در طی این آزمایش مشاهده گردید.